کاراته یک سیستم رزمی بدون صلاح است.
تا سالهای ۱۹۵۰ کاراته منحصرا در کشورهای خاوردور تعلیم داده میشد.از این تاریخ به بعد بود که مورد توجه دنیا قرار گرفت و تمام جهان با آن آشنا شد.
کاراته در دنیا از طریق نمایشات تلوزیونی و مسابقات و نشریات محبوبیت زیادی پیدا کرده است ولی متاسفانه هنوز هزاران نفر از علاقه مندان کاراته درک درستی از مبانی و اصول به خصوص پایه و اساس معنوی و فلسفی آن ندارند. در واقع برخی از مربیان فاقد صلاحیت اثراتی نامطلوب از این هنر باقی گذاشته اند که موجب سوتفاهم شده.
((کاراته یک متد خشن و کشنده یا یک پدیده سحرآمیزی است که با قدرت خارق العاده خود به شاگردان می آموزد که چگونه همه چیز را تخریب کنند))این مفهوم غلط از کاراته در ذهن شاگردان و بعضی از مربیان مبتدی جای گرفته است و موجب شده که کاراته گاهی مسیر منحرف و نادرستی را دنبال کند.
برای اینکه فلسفه کاراته روشن تر شود لازم است اطلاعاتی در باره پیشرفت تاریخی این هنر داشته باشیم.
بعضی از شاگردان کاراته را صرفا به عنوان یک حربه مخرب آموخته اند و از آن سواستفاده میکنند. در صورتی که پیام کاراته چنین نیست. اگرچه مبدا کاراته در پرده ابهام مانده است ولی در اینجا با دید و دقت بیشتری به بررسی آن خواهیم پرداخت:
((مصر))
قدیمی ترین اثرات باقیمانده از سیستم رزمی بدون سلاح حروف توام با تصاویری است که در اهرام مصر باستان مشاهده می شود و مربوط به چهارهزار سال قبل از میلاد حضرت مسیح (ع) است. این نوع سیستم شباهت زیادی به مشت زنی(بوکس) امروزه دارد.
تصاویر دیگری در خرابه های سوما در بین النهرین مربوط به سه هزار سال قبل از میلاد مسیح (ع) به دست آمده که شباهت زیادی به ترکیب مشت زنی و کشتی دارد این تکنیک ها مربوط به یونان باستان بوده و در آنجا به وسیله شخسی به نام هومر(homer)در بیست و سه جلد کتاب به نام ایلیاد(iliad)نوشته و تفسیر شده است. مسابقاتی هم در این زمینه ها برگزار شده که اغلب باعث مرگ یکی از شرکت کنندگان میگردید.
این مسابقات تحت قوانین خاصی انجام نمی گرفت و ضربات به هر قسمت از بدن مجاز بود.با ترکیب این دو نوع رزم یعنی مشت زنی و کشتی شرکت کنندگان ز هر قسمت بدن برای ضربه زدن استفاده می کردند.
یونانی ها به زودی به خشونت بیش از اندازه این ورزش پی بردند و در نتیجه آن را رها کرده و به فراموشی سپردند. اما در زمان امپراتوری رم این ورزش دوباره احیا شد و این مرتبه بعضی از جنبه های آن شبیه به اصول کاراته گردید.
((هندوستان))
اگر چه مبدا دقیق فنون رزمی به عنوان یک سیستم سازمان یافته دفاع شخصی آشکار نیست ولی بیشتر آگاهان این رشته عقیده دارند که هنر های رزمی هزاران سال پیش در هندوستان به درجه کمال و تعالی خود رسیده.
نمایش نامه ها،رقص ها،تاریخ و فولکلور هندی مملو از شرح حال جنگجویان شاهزادگان و خدایانی است که با دست خالی موفق به فتوحات غیر قابل تصوری در میادین جنگ شده اند.
فرم های مختلف رزمی همچنین در کارهای هنری به خصوص در مجسمه ها مربوط به مقبره های باستانی مشاهده شده است. حرکات ثبت شده در این مجسمه ها تقریبا شباهت زیادی به فرم های کاراته امروزی دارد.
نقش هندوستان به عنوان زادگاه کاراته ممکن است برای بسیاری تعجب آور باشد زیرا کوسسهای صلح جویانه مرحوم ماهاتما گاندی این تصور را در مردم سایر ممل جهان ایجاد کرده که هندوستان همیشه یک کشور صلح طلب و آرام بوده ولی باید گفت که این امر واقعیت ندارد زیرا جنگ یک جنبه بسیار مهم از فرهنگ اولیه هندوستان به شمار میرفته است.
در سالهای قبل از میلاد حضرت مسیح (ع) سلسله پادشاهان متعددی در هندوستان وجود داشته اند که با یکدیگر برای سلطه و برتری بر مردم با هم رقابت می کردند و به علت فشار و ظلم پادشاهان مستبد و عدم تحمل زور و ظلم آنان مردم انواع مختلف فنون رزمی را به دلیل احتیاج و ضرورت آن زمان ابداع کرده و توسعه دادند.
شاتریا(shaterya)طبقه جنگ جویانی بودند که اعضای آن را می توان با سامورایی های ژاپن و شوالیه های اروپایی می توان مقایسه کرد این گروه بر جامعه هندوستان تسلط داشت. متخصصین امر عقیده دارند که شاتریا سهم بسزایی در ایجاد و توسعه فنون رزمی بدون سلاح داشته است.
اولین نشانه های رزم بدون سلاح در تاریخ بودایی در لوتوس سوترا (lotus sutra) ضبط شده است. لوتوس سوترا از پیو گیلیسم(pugilism)سخن گفته است و معنی آن مشت زنی است ، این نوشته عقیده دارد که حتی قبل از نگاشته شدن لوتوس سوترا سیستم های رزمی دیکری هم وجود داشته است. مدارک دیگری موجود است دال بر وجود سبک دیگری به نام ناتا(nata)طبق تعریف فرهنگ لغات ((ناتا)) یعنی ((شخصیت مردانه یک رقاص)) و یا یک اجرا کننده حرکات نمایشی. این مساله قابل توجه است، زیرا یکی از پایه های هنر های رزمی در دنیای امروز تمرین هایی است که شبیه به رقص است ولی در حقیقت حرکات فرضی دفاعی است که در مقابل یک یا چند حریف خیالی اجرا می شود و ما اکنون به این فرم ها کاتا می گوییم البته از نظر یک فرد نا آگاه یا نوآموز این حرکات به شکل رقص جلوه می کند. لیکن در واقع این حرکات اساس و پایه هنر های رزمی را تشکیل می دهد.
هندی ها همچنین بنیانگذار فرم دیگری از رزم به نام واجرامشتی(vajeramusti)بوده اند که معنی آن می شود کسی که مشت های بسته دارد. این تکنیک ها شبیه مشت هایی هستند که در کاراته امروزی به کار می رود .
در دایرة المعارف ژاپنی ها نوشته شده فنون رزمی به احتمال زیاد در زمان پادشاهی تنگ(tang)در سال های ۹۰۶-۹۱۸ بعد از میلاد حضرت مسیح(ع) از چین به اوکیناوا برده شده در سالهای بعد بیشتر این روشها در اوکیناوا تحت پوشش سیستم خاصی به نام تود (tode)که فقط استفاده از دست را اساس کلی قرار داده بود به کار می رفت.
روشن است که سیر تکامل فنون رزمی مراحل پیچیده ای را پشت سر گذاشته است و بیشترین چیزی که به عنوان تاریخ وجود دارد در واقع حدس و گمان است با وجود این سال ۱۶۰۹ سال تعیین کننده ای است چرا که اوکیناوا ، ژاپن را برای حمله به چین در سال ۱۵۹۲یاری نکرد و در نتیجه ژاپنی ها اوکیناوا را به تسخیر کردند ، تمام سلاح ها مصادره شد و مالکیت هر نوع اسلحه ای ممنوع اعلام گردید این عمل خشم زیادی را در مردم اوکیناوا ایجاد کرد و مردم جزیره نشین را بر آن داشت تا برخوردهای شدیدی با اشغالگران داشته باشند در این جنگ ها اوکیناوایی ها به دلیل عدم دسترسی به سلاح مجبور شدند دست ها و پاهای خود رت تقویت کنند و به عنوان حربه ای در رزم بر علیه دشمنان خود به کار گیرند.
اوکیناوایی ها چون با شکست های پی در پی روبه رو می شدند بر آن شدند که سبکهای مختلف دفاع شخصی را در هم ادغام کرده و سیستم جدیدی که متکی به استفاده از دست و پا بود به وجود آورند بعد ها این روش جدید به نام ته(te)شناخته شد.
((ژاپن))
ژاپن همانند کشور های دیگر شرق ، ظاهرا از زمان های قدیم دارای سیستم دفاع شخصی بدون سلاح بوده است روش اولیه ای که به احتمال قوی بیشتر شبیه به یک نوع کشتی بی اصول بوده است. بر اساس نوشته های قدیمی ژاپن ، اولین هنر رزمی واقعی ، جوجیتسو(jujitsu)حدود بیست و سه سال قبل از میلاد حضرت مسیح (ع) به وجود آمده.کشتی گیری به نام توماکسوهایاتو(tomuksuhayato)که ظاهرا قویترین مبارز آن زمان به حساب می آمده ولی در نحوه مبارزه ، شخصی بسیار گستاخ و مغرور بوده است ، و بالاخره در مسابقه ای که با نومینوسوکونه(no-mi-no-sukune)و به دستور امپراطور انجام داد سکست خورد و با ضربه لگد از پای در آمد. این شخص بنیانگذار رشته جوجیتسو به شمار می رود.
در سال ۶۰۷ بعد از میلاد اولین مبادله فرهنگی بین ژاپن و چین انجام گرفت. مدت کوتاهی بعد از آن عده زیادی از مردم چین به ژاپن سفر کردند و بدون شک تعدادی از فرم های (چوان فا) را با خود به ارمغان آوردند و در سال ۱۹۱۷ یک پروفسور زبان اوکیناوایی به نام گی چن فو نا کو شی(gichin-funakoshi)به ژاپن دعوت شد تا تکنیک های اوکیناواته را به معرض نمایش در آورد. نمایش های او به قدری مردم ژاپن را تحت تاثیر قرار داد که مصرا از او خواسته شد که در توکیو باقی بماند و تدریس کند. همان طوری که انتظار می رفت استیل اوکیناوایی به وسیله جوجیتسو و سبک کاراته کره ای که تقریبا در همان زمان به ژاپن آورده شده بود تغییراتی یافت و چندی بعد ژاپنی ها سیستم جدید رزمی خود را ((کاراته)) نام نهادند.
((آسیای جنوب شرقی))
به نظر می رسد که تکنیک های فنون رزمی از چین به آسیای جنوب شرقی گسترش یافته و در کامبوج. برای مثال مجسمه ها و نقش و نگارهای دیوار های قدیمی تاثیر سبک چوان فای چینی را نشان می دهد. این تاثیر ظاهرا به علت روابط چینی ها بوده است که مدت ها بین این دو کشور رواج داشته است این بدان معنی است که مسافر ها و بازرگانان چینی به منظور تبادل کالا به کامبوج سفر می کردند سرزمینی که امروزه آن را ویتنام می خوانیم. در طول دو هزار سال گذشته یعنی تا چندی پیش پیوند محکمی با دولت چین داشت در واقع در خلال یکی از دوره های کشور گشایی چین این کشور جزیی از آن سرزمین شد. یعنی در سال ۱۱۱ قبل از میلاد.
بدون شک چینی ها در شناساندن (چوان فا) به ویتنامی ها نقش مهمی را ایفا کردند. این را نباید از نظر دور کرد که ژاپن هم در پیشرفت کاراته در هند و چین در خلال جنگ جهانی دوم موثر بوده است اگر چه سیام(تایلند فعلی) تنها کشور آسای جنوب شرقی است که از تاثیر مستقیم کشور های دیگر در امان بوده است لیکن آداب و سنت هایی شبیه به فرهنگ چین و هندوستان دارد. برای مثال هنر رزمی تایلندی که معروف به مشت ولگد (kick-boxing)است خیلی شبیه به کاراته است با این تفاوت که مشت زن ها دستکش های بوکس به دست می کنند . ظاهرا چوان فا اثراتی در به وجود آمدن این ورزش داشته است اما از نظر تاریخی سند معتبری برای اثبات این مسئله وجود ندارد مدارکی در دست است که نشان می دهد هم چین و هم هندوستان سیستم فنون رزمی بدون سلاح را به اندونزی برده اند و از آنجایی که دزدان دریایی زیادی از سرزمین های دیگر در آنجا بوده است به همین دلیل روش های رزمی بدون سلاح در آنجا به سرعت توسعه پیدا کرد.
در صده های اولیه تاریخ کره این سرزمین به سه پادشاهی مختلف تقسیم می شود که عبارت بودند از :
۱ - کوگوریو از سال ۳۷ قبل از میلاد تا ۶۶۸ بعد از میلاد.
۲- پایک جه از ۱۸ قبل از میلاد تا ۶۶۳ بعد از میلاد.
۳- سیلا از ۵۷۰ قبل از میلاد تا ۹۳۵ بعد از میلاد.
سیلا برای تعلیم افسران نظامی خود سیستم هوارنگ دو(hwarung-do)را انتخاب کرد که شباهت زیادی به بوشیدو(boshi-do)ژاپنی داشت. این گروه معتقد بودند که روح سالم ، بدن سالم و بدن سالم ، روح سالم را می آفریند. برای نیل به این هدف سلحشوران از روشهای مختلف استفاده می کردند.
یکی از روش ها بدین ترتیب بود که جنگجویان سعی می کردند تا از منابع گوناگون برای افزودن به قدرت خود بهره ببرند در واقع قدرت بدنی را از طریق طب و وسایل مصنوعی و تعلیمات مکتب ذن افزایش می دادند. به طور کلی این راه شامل تمرین های روحی ، طبی و فیزیکی می شد سلحشوران در اعماق جنگل ها و کوه ها انزوا می گرفتند و در جستجوی استقامت فکری و جسمی بر می خواستند . آنها برای ساعات طولانی به عبادت مشغول می شدند تا بتوانند اتحاد فکر و بدن را عملی سازند. در همین زمان که سلسله کوگوریو قدرت و منزلت زیادی را کسب کرده بود ، دین بودا و نوعی از سیستم رزمی شائولین (سر کمپو ) از چین وارد کره شد. به زودی این سیستم و سیستم های دیگر با روش های بومی کره ادغام شد و در سراسر کره گسترش پیدا کرد در واقع چون پادشاهی سیلا تحت فشار دائم پادشاهی کوگوریو در شمال و پایک جه و کشور هم پیمانش ژاپن بود متد کمپو و سایر تکنیک های رزمی بر حکومت کوگوریو و پایک جه غلبه کردند و تمام شبه جزیره کره را تحت تصزف خود در آورند و متحد ساختند.
فنون نظامی اصلی آن زمان ته کیون(te kyon)یعنی ترکیبی از کمپو و فنون دیگر محلی بود و برای بدست آوردن اهداف آن پنج ماده که به وسیله یک کاهن بودایی نوشته شده بود می بایستی رعایت گردد این نج ماده عبارتند از:
۱- وفاداری نسبت به پادشاه
۲- اطاعت از والدین
۳- متواضع بودن نسبت به دوستان
۴- عدم عقب نشینی در جنگ
۵- کشتن از روی منطق
موقعی که پادشاهی سیلا سقوط کرد دولت گوریو ۹۱۸-۱۳۹۲ حکومت را در دست گرفت و کشور به طور کلی گرایش زیاد دوره سیلا را به فنون رزمی زنده کرد و سیستمی به نام سیستم رزمی دوره گوریو توسعه پیدا کرد در این دوره ساختن ظروف سفالی ، نقش و نگار بر روی دیوار و دگر جنبه های فرهنگی کره به اوج ترقی و شکوفایی خود رسید.
انقلاب پادشاهی یی جونگ(yi joong)سلسله گوریو را در هم کوبید و حکومت خود را در سالهای ۱۳۹۲-۱۹۰۰ بر قرار کرد در این دوره فنون رزمی سقوط روز افزونی داشت و پادشاهان حاکم تمام تکنیک های دفاع شخصی را ممنوع اعلام کردند پادشاهان از این می ترسیدند که مبادا این فنون بر علیه خود آنها به کار رود و سلحشوران و مبارزان معروف به زندان افتادند و در نتیجه این فنون تا اندازهای به فراموشی گرایید.
((چین))
شخصی که فنون تنفسی و دفاع شخصی را برای اولین بار در چین گسترش داد تامو(tamo)یا بودهیدهارما(bodhidharma)نام داشت .
تامو سومین پسر پادشاه سوگاندها(sugandha)عضو شاتریا یا طبقه سلحشوران در هندوستان جنوبی بود وی تعلیم و تربیت مذهبی رزمی را از استاد خود به نام پاراجانتارا(parajantara) آموخت هنگامی که جوانی بیش نبود در تمرینات دیانا(dhyana) یا ذن تبحر زیادی پیدا کرد.زمانی که استادش در گذشت تامو عازم سفر به چین شد. او به دلیل اینکه دین بودا سیر نزولی خود را در خارج از هند طی می کرد تصمیم گرفت به چین برود وی در سال۵۲۷ بعد از میلاد مسیح وارد کانتون شد و مدتی را در آنجا گذراند سپس به شمال چین به نزد امپراتور وو(wu) از پادشاهی لیناگ ۵۰۲-۵۵۷ در چین لیانگ (نانکینگ کنونی)رهسپار شد. تامو بعد از مدتی به عبادتگاه شائولین(shaolin monstrry)که جایگاه رخداد های با اهمیتی بود سفر کرد. مقبره شائولین در شهر هنان(honan)در دامنه کوه سو قرار دارد. هنگام ورود به عبادتگاه تامو متوجه شد که راهبان نحیف و رنگ پریده به نظر می رسند. استاد هندی تصمیم گرفت مجموعه ای از تمرینات هجده قسمتیرا جهت تکامل جسمی و فکری به آنها بیآموزد. هجده حرکت مذکور لوهان(lohan) بنا بر گفته بعضی ها مبنای کانگ فو شائولین امروزی است. قبل از ورود تامو به چین کانگ فومنحصرا برای دفاع شخصی و سلامت جسمی تمرین می شدو فاقد جنبه های فکری و روحی ذن بود.
گروه های محبوس دیگری نیز نقش های مهمی را در تاریخ رزم چین بازی کردند. این دسته ها عموما برای اصلاح کشورشان کوشش می کردند. زمانی که در سال ۱۹۰۰ تنفر چینی ها از استعمار غرب به اوج خود رسید انجمن های مذکور در صف مقدم طغیان ملقب به مشت زن ها بودند ، لقب مشت زنی را ظاهرا اولین بار غربی ها به تمرین کنندگان سبک چوان فا(chuanfa) آموختند زیرا متوجه شدند که تکنیک های مشترکی بین مشت زنی خودشان و چوان فا وجود داشت. شورش سال ۱۹۰۰ باعث شد تعداد زیادی از مردم چین به طرف شاخه های مختلف چوان فا جذب شوند امروزه در کشور های مختلف دنیا چوان فا بیشتر به کمپوچینی(chines kempo)معروف است.
